In memoriam  
Xosé-Luís Novo Cazón 
"Na procura da historia e da beleza" 
 (Xosé-Luís Novo Cazón: Tempus das Letras. 2009) 

Sempre o noso guía, seguiremos o itinerario que nos ensinaches

sexta-feira, 22 de abril de 2016

Historias que contar

Historias que contar on PhotoPeach
                                              Carlos Álvarez Nieto, 2ª D

         Hai uns meses, a miña clase e mais eu tivemos a sorte de poder reunirnos coas persoas da terceira idade do centro de xubilados de Afundación  (Obra social de Abanca). Nese encontro, onde aprendemos moitas cousas, puidemos escoitar as historias que eles nos relataron sobre as súas vivencias, experiencias e emocións con respecto á emigración. Foi una reunión do máis agradable onde nós lles fixemos toda clase de preguntas relacionadas coa súa experiencia. Sen dúbida, un encontro inesquecible.
       Pero máis recentemente, hai xa unas semanas, fomos nós, os nenos e nenas da clase de 2º de ESO D, a excepción dunha compañeira,os que expuxemos as nosas propias historias, tamén relacionadas coa emigración. A excepción dalgúns casos dos que xa falaremos, non foron os nosos compañeiros os que viviron a experiencia para contala, senón que, máis ben eles só son os “mensaxeiros” dunha historia que os seus avós, pais ou tíos seguro que lles contaron con gusto; dunha historia que agora eles nos relatan, e que tanto o resto de compañeiros como os maiores escoitamos con atención.
        Comezou a exposición Natalia Barreira, quen nos contou a historia dos seus avós. Eles emigraron a París. Alí naceu a súa nai, e cando esta xa era adolescente voltaron a España.
        A seguinte foi Sandra González, quen compartiu con nós dúas historias. A primeira foi a do seu avó, que marchou cara ao País Vasco. A segunda e máis recente protagonízaa a súa curmá, que vive en Londres actualmente.
    A continuación, Ana Gómez, compañeira de terceiro da ESO, relatounos tres historias moi duras, tamén protagonizadas polos seus avós. Comezou falando dos seus avós paternos, onde o seu avó emigrara a Cuba, e a súa avoa fora emigrante en Austria, sufrindo alí a II Guerra Mundial. Por outro lado, os seus avós maternos emigraron a León, onde o seu avó traballaría nas minas.
      Galo Martínez, o seguinte en falar, contounos una historia de ida e volta. O seu avó emigrou á Arxentina, sendo case un adolescente, xusto ao rematar a Guerra Civil Española. Alí coñecería á súa avoa, e máis tarde nacería o seu pai. No ano 2002, voltarían todos para España, pretendendo darlle un futuro mellor ao seu neto, Galo.


         A seguinte historia, contada por Oumaima Laabid, é una historia que tamén a involucra a ela, pois está a vivila nestes tempos. Seu pai emigrou dende Marrocos a Francia e Italia, antes de instalarse definitivamente en Galicia. Tempo despois, conseguiu traer a Lugo ao resto da familia, que agardaba en Marrocos, entre os que se atopaba Oumaima. Na actualidade, motivado por diversas causas, o seu pai tivo que volver a emigrar, esta vez a Londres.
      Coa historia de Oumaima concluía a parte na que estes cinco compañeiros nos contaban as historias que tiñan.
      Penso que todos a prendemos algo destes relatos, e cando digo todos, refírome a todos. Pois, non só os maiores e o resto de compañeiros aprendemos cousas, senón que eles mesmos tamén descubriron que dentro da súa familia hai verdadeiras crónicas con moitas máis aventuras das que pensaban.
     Despois da exposición dos relatos, organizámonos en catro grupos para falar e reflexionar sobre este tema que é a emigración, en cada grupo ía un dos membros da terceira idade. No meu grupo estaba Jesús. Eu non sei como lles foi aos outros grupos, pero dende logo o meu estivo cheo de diálogo todo o tempo. Non había palabra que non fose interesante, e sempre estabamos debatendo as diferentes cuestión que se nos propoñían. Sen dúbida, una experiencia para non esquecer.

        Quero rematar dándolle as grazas a Jesús, José Luis, Raquel e Asunción, que foron os membros da terceira idade que no relataron as súas aventuras, e a todos os compañeiros que tamén nos contaron as súas, que fixeron un gran esforzo buscando historias coas que tanto aprendemos. Moitas grazas a todos!


                                                       

Sem comentários: