Mostrar mensagens com a etiqueta Escritoras e Escritores. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Escritoras e Escritores. Mostrar todas as mensagens

quinta-feira, 8 de junho de 2017

Presentación Literaria.

Hoxe foi un día moi especial porque celebramos a presentación literaria de dúas obras: La caverna, escrita por Ricardo Rosado, profesor de Educación Física do noso centro, e Todo sobre los Lloconcios, de Xiana Fragueiro, alumna de 1º da E.S.O. do noso centro.


Os dous fixeron unha presentación marabillosa sobre as súas obras, moi interesantes, a de Ricardo ambientada na Guerra Civil e coa historia do seu avó como inspiradora da trama, a de Xiana sobre uns personaxes inventados por ela e a súa irmá Antía cando tiñan tres anos e que desembocaron en algo moito máis grande, un proxecto elaborado por Xiana que suscitou moitísima curiosidade entre os asistentes, tanto profesores como alumnos.

Só podemos dárllelas gracias por compartir as súas experiencias con nós e animalos a que continúen sempre alimentando a súa imaxinación e facéndonos disfrutar aos demais dela.

quinta-feira, 22 de janeiro de 2015

Emoción ante o Obradoiro con Marica Campo

María Pilar Campo Domínguez, poeta, narradora, dramaturga ensaísta, divulgadora, articulista..., e premiada profusamente, tanto pola súa escrita como polos valores que transmite: defensa da muller, da nosa lingua...vainos acompañar, este xoves 29 de xaneiro, para transmitir xenerosamente o seu saber, que é moito.
Autora de letras para o xa mítico grupo Fuxan os ventos, cóntanos nesta ligazón como comezou a escribir: Autobiografía?.
Tamén podemos escoitala nalgún dos numerosos vídeos , que o Centro de documentación da  Asociación de escritores en lingua galega cede ao público, ou gozala nalgún dos seus artigos agochada baixo A tecelá en outono.

Ficheiro:Marica Campos.jpg
              Benvida, Marica!

Foto: IES Manuel García Barros. A Estrada ( Pontevedra)


quinta-feira, 8 de maio de 2014

Fran Alonso na Biblioteca

   Os alumnos pertencentes ao Club de Lectura, que dirixe Esther Rodríguez, tivemos a oportunidade de asistir a unha reunión co escritor Fran Alonso, autor do que leramos libros coma Cartas de Amor ou A punta de pistola.
 
     Resultou unha experiencia moi interesante e enriquecedora xa que puidemos aprender como se xestou a realización deste segundo libro nunha presentación organizada polo escritor na que tivemos ocasión de ver os resumos e borradores previos á redacción desta obra literaria, presentada ao XII concurso do xornal La Voz; aspectos da vida dos personaxes, a historia de Celia Rivas, muller real reflectida na historia; a forma de escribir a partir do secuestro dun rapaz organizado polos seus pais acaecido na realidade e recollido nunha noticia publicada nos xornais, ou as dificultades do autor á hora de escribir o argumento e adaptalo ao número de caracteres establecidos nas normas do concurso.
 
    Ademais tratouse o tema das novas tecnoloxías aplicadas á literatura e Fran Alonso adiantounos a obra en formato dixital que está a preparar

Alexandre Porto (4º ESO B)
                      
Fran Alonso na Biblioteca Ollos Grandes on PhotoPeach

terça-feira, 15 de abril de 2014

Roteiro Literario Anxel Fole





  Dende a Biblioteca Nodal de Lugo chéganos este convite. Non o podedes perder:

O próximo martes 22 temos unha nova actividade para todos vós, un roteiro literario en torno ao autor Ánxel Fole.

A ruta percorrerá distintas zonas, baseándonos nos libros de Ánxel Fole, a través do aproveitamento do noso patrimonio literario, descubrindo os espazos literarios e lugares da nosa cidade mais próximos ao narrado.

Percorreremos os escenarios dalgunhas das súas obras mostrando as distintas formas de arte, arquitectura e natureza, onde invitamosvos a participar de forma interactiva.

Para participar é necesario inscribirse na oficina de Administración (25 prazas).

A saída será ás 17:00 h. dende o vestíbulo da biblioteca.

quinta-feira, 6 de março de 2014

Máis alá das estrelas

 Por Borja Nuñez Gómez

O pasado venres día 21 de febreiro, estivo na biblioteca do noso instituto un autor especial:
 Enrique Barrera.
O motivo da  visita foi a presentación do seu libro Máis alá das estrelas.
O libro vén cargado de ciencia-ficción, fantasía, astroloxía e astronomía, misterio... Tamén aparece a cidade de Lucus ( xa vos imaxinades a que cidade se está a referir), Pegaso e outros lugares, planetas e personaxes que teremos a posibilidade de coñecer se lemos este libro.
O escritor, ademais, tivo a amabilidade de deixar dous exemplares na nosa biblioteca, polo que agora unha volta por todo o universo vainos saír de balde!.
Só nós, os rapaces e rapazas de 3º ESO C, tivemos a ocasión de coñecelo, mais non teñades envexa compañeiros, doutra vez seredes vós os afortunados e agardamos para entón, que compartades por esta vía as vosas impresións!




quarta-feira, 19 de fevereiro de 2014

Centenario de Díaz Castro

Hoxe,19 de febreiro, é o Centenario do autor que se homenaxeará o día das Letras Galegas.
Dende o IES de Guitiriz, que leva o seu nome, queren compartir con todos nós información sobre o autor lugués.
Na páxina da súa biblioteca atopades toda a información: vídeos, xogos...: bibliodiazcastro.blogspot.com.es ( Biblioteca Poeta Díaz Castro).
 A Asesoría de Bibliotecas tamén ten toda a información na súa páxina: Bibliotecas Escolares de Galicia. Deixámosvos un petisco: A lus do mundo, realizado no IES Poeta Díaz Castro.

quarta-feira, 20 de novembro de 2013

Doris Lessing (1919-2013)



Doris May Tayler (de soltera) y Jane Somers (pseudónimo) son los otros nombres de Doris Lessing, escritora británica, ganadora del Premio Príncipe de Asturias de las Letras en 2001 y del  Premio Nobel de Literatura en 2007, que falleció el 17 de noviembre, a los 92 años de edad.
Para leer su biografía, pincha aquí
Para leer alguno de sus libros, pincha aquí

Éste es el discurso de Doris Lessing al recibir el Premio Principe de Asturias, en defensa de la Cultura y la Educación: 

Érase una vez un tiempo -y parece muy lejano ya- en el que existía una figura respetada, la persona culta. Él -solía ser él, pero con el tiempo pasó a ser cada vez más ella- recibía una educación que difería poco de un país a otro -me refiero por supuesto a Europa- pero que era muy distinta a lo que conocemos hoy. William Hazlitt, nuestro gran ensayista, fue a una escuela a finales del siglo XVIII cuyo plan de estudios era cuatro veces más completo que el de una escuela equiparable de ahora: una amalgama de los principios básicos de la lengua, el derecho, el arte, la religión y las matemáticas. Se daba por sentado que esta educación, ya de por sí densa y profunda, sólo era una faceta del desarrollo personal, ya que los alumnos tenían la obligación de leer, y así lo hacían.
Este tipo de educación, la educación humanista, está desapareciendo. Cada vez más los gobiernos -entre ellos el británico- animan a los ciudadanos a adquirir conocimientos profesionales, mientras no se considera útil para la sociedad moderna la educación entendida como el desarrollo integral de la persona.
La educación de antaño habría contemplado la literatura e historia griegas y latinas, y la Biblia, como la base para todo lo demás. Él -o ella- leía a los clásicos de su propio país, tal vez a uno o dos de Asia, y a los más conocidos escritores de otros países europeos, a Goethe, a Shakespeare, a Cervantes, a los grandes rusos, a Rousseau. Una persona culta de Argentina se reunía con alguien similar de España, uno de San Petersburgo se reunía con su homólogo en Noruega, un viajero de Francia pasaba tiempo con otro de Gran Bretaña y se comprendían, compartían una cultura, podían referirse a los mismos libros, obras de teatro, poemas, cuadros, que formaban un entramado de referencias e informaciones que eran como la historia compartida de lo mejor que la mente humana había pensado, dicho y escrito.
Esto ya no existe.
El griego y el latín están desapareciendo. En muchos países la Biblia y la religión ya no se estudian. A una chica que conozco la llevaron a París para ampliar sus miras -que falta le hacía- y aunque destacaba en sus estudios, confesó que nunca había oído hablar de católicos y protestantes, que no sabía nada de la historia del Cristianismo ni de cualquier otra religión. La llevaron a oír misa a Nôtre Dame, le dijeron que esta ceremonia era desde hacía siglos base de la cultura europea, y que debería por lo menos saber algo de ello, y ella lo presenció todo obedientemente, tal y como presenciaría una ceremonia de té japonesa, y luego preguntó: "¿Entonces, estas personas son una especie de caníbales?". En esto ha quedado lo que parece perdurable.
Hay un nuevo tipo de persona culta, que pasa por el colegio y la universidad durante veinte, veinticinco años, que sabe todo sobre una materia -la informática, el derecho, la economía, la política- pero que no sabe nada de otras cosas, nada de literatura, arte, historia, y quizá se le oiga preguntar: "Pero, entonces, ¿qué fue el Renacimiento?" o "¿Qué fue la Revolución Francesa?"
Hasta hace cincuenta años a alguien así se le habría considerado un bárbaro. Haber recibido una educación sin nada de la antigua base humanista: imposible. Llamarse culto sin un fondo de lectura: imposible.
Durante siglos se respetaron y se apreciaron la lectura, los libros, la cultura literaria. La lectura era -y sigue siendo en lo que llamamos el Tercer Mundo-, una especie de educación paralela, que todo el mundo poseía o aspiraba a poseer. Les leían a las monjas y monjes en sus conventos y monasterios, a los aristócratas durante la comida, a las mujeres en los telares o mientras hacían costura, y la gente humilde, aunque sólo dispusiera de una Biblia, respetaba a los que leían. En Gran Bretaña, hasta hace poco, los sindicatos y movimientos obreros luchaban por tener bibliotecas, y quizás el mejor ejemplo del omnipresente amor a la lectura es el de los trabajadores de las fábricas de tabaco y cigarros de Cuba, cuyos sindicatos exigían que se leyera a los trabajadores mientras realizaban su labor. Los mismos trabajadores escogían los textos, e incluían la política y la historia, las novelas y la poesía. Uno de sus libros favoritos era El Conde de Montecristo. Un grupo de trabajadores escribió a Dumas pidiendo permiso para emplear el nombre de su héroe en uno de los cigarros.
Tal vez no haga falta insistir en esta idea a ninguno de los aquí presentes, pero sí creo que no hemos comprendido todavía que vivimos en una cultura que rápidamente se está fragmentando. Quedan parcelas de la excelencia de antaño en alguna universidad, alguna escuela, en el aula de algún profesor anticuado enamorado de los libros, quizás en algún periódico o revista. Pero ha desaparecido la cultura que una vez unió a Europa y sus vástagos de Ultramar.
Podemos hacernos una idea de la rapidez con la cual las culturas son capaces de cambiar observando cómo cambian los idiomas. El inglés que se habla en los Estados Unidos o en las Antillas no es el inglés de Inglaterra. El español no es el mismo en Argentina o en España. El portugués de Brasil no es el portugués de Portugal. El italiano, el español, el francés surgieron del latín, pero no en miles sino en cientos de años. Hace muy poco tiempo que desapareció el mundo romano, dejando tras de sí el legado de nuestras lenguas.
Representa una pequeña ironía de la situación actual que gran parte de la crítica a la cultura antigua se hiciera en nombre del elitismo; sin embargo, lo que ocurre es que en todas partes existen cotos, pequeños grupos de lectores de antaño, y resulta fácil imaginar a uno de los nuevos bárbaros entrando por casualidad en una biblioteca de las de antes, con toda su riqueza y variedad, y dándose cuenta de pronto de todo lo que se ha perdido, de todo de lo que -él o ella- ha sido privado.
Así pues, ¿qué va a pasar ahora en este mundo de cambios tumultuosos? Creo que todos nos estamos abrochando los cinturones y preparándonos.
Escribí lo que acabo de leer antes de los acontecimientos del 11 de septiembre. Nos espera una guerra, parece ser que una guerra larga, que por su misma naturaleza no puede tener un final fácil. Sin embargo, todos sabemos que los enemigos intercambian algo más que balas e insultos. En España quizás sepan esto mejor que nadie. Cuando me siento pesimista por la situación del mundo, a menudo pienso en aquella época, aquí en España, a principios de la Edad Media, en Córdoba, en Granada, en Toledo, en otras ciudades del sur, donde cristianos, musulmanes y judíos convivían en armonía; poetas, músicos, escritores, sabios, todos juntos, admirándose los unos a los otros, ayudándose mutuamente. Duró tres siglos. Esta maravillosa cultura duró tres siglos. ¿Se ha visto algo parecido en el mundo? Lo que ha sido puede volver a ser.
Creo que la persona culta del futuro tendrá una base mucho más amplia de lo que podemos imaginar ahora.

segunda-feira, 11 de junho de 2012

31 presentes de García Márquez


Con motivo do seu 85 aniversario, Gabriel García Márquez decidiu dar permiso para descarregar legalmente 31 das súas obras; entre elas, a máis admirada, Cien años de soledad, e a que el considera mellor lograda, El coronel no tiene quien le escriba.
Non hai xa desculpa para non se deliciar con estas lecturas que garanten momentos de vida.
O noso agradecemento polo presente e polos escritos!
Aqui están as 31 obras

quarta-feira, 21 de março de 2012

No Día da Poesía...

... Día da Árbore e Ano Celso Emilio Ferreiro; nestes tempos en que a ironia nos vai salvando cada día,

Carta á miña muller
Querida, non o esquezas, hai palabras
que é pecado decilas niste tempo.
Palabras que non debes pronuncialas,
nin xiquera pensalas, cavilalas,
tatexalas, gabalas, escribilas...
Moito menos berralas.
Esposa, toma nota e non esquezas:
non digas libertá palabra triste
con peligro de morte e calivera.
Si é certo que me queres nunca digas
esta palabra estúpida
que ten dentes e morde coma un lobo.
Non digas tan xiquera
as verbas derivadas,
por moi lonxano e vago
que sexa o parentesco etimolóxico,
como son, verbigratia, libertino,
liborio, liberata, libre cambio.
En troques di cadea, viva, viva,
si señor, moitas gracias, Dios llo pague.
¡Xa verás que felices imos sere!
Longa noite de pedra, 1962

sexta-feira, 24 de fevereiro de 2012

24 de febreiro: Rosalia

A xusticia pola man

Aqués que tén fama d' honrados na vila
roubáronme tanta brancura qu' eu tiña;
botáronme estrume nas galas dun día,
a roupa de cote puñéronma en tiras.
Nin pedra deixaron en dond' eu vivira;
sin lar, sin abrigo, morei nas curtiñas;
ó raso cas lebres dormín nas campías;
meus fillos... ¡meus anxos!... que tant' eu quería,
¡morreron, morreron ca fame que tiñan!
Quedei deshonrada, mucháronm' a vida,
fixéronm' un leito de toxos e silvas;
i en tanto, os raposos de sangre maldita,
tranquilos nun leito de rosas dormían.

Salvádeme ¡ouh, xueces!, berrei... ¡Tolería!
De min se mofaron, vendeum' a xusticia.
Bon Dios, axudaime, berrei, berrei inda...
tan alto qu' estaba, bon Dios non m' oíra.
Estonces, cal loba doente ou ferida,
dun salto con rabia pillei a fouciña,
rondei paseniño... (ne' as herbas sentían)
i a lúa escondíase, i a fera dormía
cos seus compañeiros en cama mullida.

Mireinos con calma, i as mans estendidas,
dun golpe ¡dun soio! deixeinos sin vida.
I ó lado, contenta, senteime das vítimas,
tranquila, esperando pola alba do día.

I estonces... estonces cumpreuse a xusticia:
eu, neles; i as leises, na man qu' os ferira.

Rosalía de Castro
Follas Novas

quinta-feira, 5 de janeiro de 2012

Excepcional: Isaac Diaz Pardo




Sempre me marabillou escoitar a palabra de Isaac Díaz Pardo, o humor que a acompañaba, a súa xenialidade. Diso ficamos orfos desde hoxe, mais non do que a xenorosidade e teimosía súas permitiron que legase a Galiza.
Un dos obxectivos máis perseguidos de  Díaz Pardo foi  facer real unha idea de Lorenzo Varela: crear o xornal Galicia, cuxo nome lembraría a cabeceira que Valentín Paz Andrade (Letras Galegas 2012) realizara en Vigo (1922-1926). Foi con este fin que  no 26 de novembro de 1977 se constituíu no Museo Carlos Maside a sociedade “Instituto Galego de Información, S.A.”.
 Infelizmente, empecillos de diverso tipo, especialmente políticos, foron ralentizando o proxecto até acabar por leválo á parálise total. Só chegamos a coñecer o número 0, publicado no 23 de xaneiro de 2007, precisamente como homenaxe ao infatigábel promotor.  E aquí o deixamos, tamén como honra e agradecimento a Isaac Díaz Pardo:

segunda-feira, 27 de junho de 2011

Paco Matín

Nesta biblioteca temos unha grande débeda con Paco Martín.  Ángela Franco, a súa muller, tanto tempo encarregada desta biblioteca, foi quen nos fixo chegar os seus libros como presente. Que as lecturas da súa obra  mingúen  o debido e sirvan de agradecemento a Paco Martín e á querida Ángela.

Nin sequera puidemos acompañalo na homenaxe que a AELG lle acaba de oferecer en Lugo no pasado sábado.
Porén, con tal motivo, recomendamos estas lecturas:



- a entrevista publicada no Galicia Hoxe, nunha das, infelizmente, últimas edicións deste xornal que mañá se publicará por derradeira vez.

- a entrevista en La Voz de Galicia.

- o artigo de Iago Martínez no Xornal

terça-feira, 17 de maio de 2011

Lois Pereiro 7 a 1 (7). Inédito

E hoxe, Día das Letras Galegas, deixamos aquí un inédito de Lois Pereiro que coñecemos onte, grazas a Edicións Positivas que, no seu Facebook, disponibiliza este texto, nacido para  "publicar na lapela/solapa/badana do seu primeiro libro, pero como o libro non tiña lapela daquela quedou fóra. Despois de moitos anos atopámolo con moito esforzo e con moita sorte": 

Fonte
POR UNHA FICHA POLICIAL DO PENSAMENTO
Lois Pereiro, DNI 14248884, nado en Monforte de Lemos o 16 de febreiro de 1958- Trinta e tres anos. Fillo de Manuel Rodrigo e Inés. Cabelos castaños-roxizos e algúns brancos. Ollos verdes ou grises, segundo a luz.
Extrema delgadeza, pómulos pronunciados, rostro longo e estreito. Nariz longo e lavres finos. Ollada inquedante e sombría.
Potencialmente perigoso, quizais só para si mesmo, e por ese motivo, tamén para o sistema. De tendencias libertarias, pero sen ideoloxía concreta ou definida. Polo de agora a súa obra é case exclusivamente poética, publicada en antoloxías ou revistas e distintas publicacións.
Os libros “De amor e desamor” I e II, unha antoloxía poética de ámbito estatal: “Después de la modernidad. Poetas españoles en sus lenguas territoriales”, de Julia Barella, e outros libros antológicos ou conmemorativos coma o de poemas premiados en tódalas edicións do Concurso de Poesía “O Facho”, etc…
A súa poesía manifesta a presencia do alento atlántico, pero sen alonxarse da Galicia interior, dentro da fonda tradición palpable nos bosques do Incio, de onde procede a súa familia, e forma parte da “patria da súa infancia”.
Recolle as influencias asumidas e mitificadas de autores como Ezra Pound, Yeats ou Dylan Thomas.
Lois Pereiro define a súa loita co proceso de creación como “unha caída de si mesmo, un internamento no abismo, para logo reconstruírse, unha aprendizaxe en loita contra o insomnio”.
“A poesía”, dicía Conrad, “é coñecer o Ser no fracaso”.

segunda-feira, 16 de maio de 2011

Lois Pereiro 7 a 1 (6)

"Quero ser como Manuel Antonio, un poeta fabuloso que morreu novo, que deixou un só libro e dixo que nunca escribiría unha palabra en castelán."

(Palabras ditas a Piedade Cabo e recollidas n' A palabra exacta. Biografía de Lois Pereiro, de Antón Lopo, páx. 56).

Letras Galegas. E. Guerra da Cal


Grande descoñecido na terra propia, foi nos EUA onde se formou e desenvolveu unha frutífera e intensa actividade literaria e académica. Profesor e director do Departamento de español e portugués do Washington Square College, desde mozo publica poemas en diferentes revistas; Lua de além mar  é o seu primeiro libro de poesía, seguido, entre outros, por Rio de sonho e tempo.  
No pasado 25 de abril, apresentouse Guerra Da Cal. Breve Antologia Poética e, ao tempo, o sitio conmemorativo do seu centenario, homenaxe  organizada pola Academia Galega da Língua Portuguesa  e apoiada por numerosas organizacións e colectivos (Associaçom Civil de Amigos do Idioma Galego, Associação de Docentes de Português na Galiza, Asociación de Escritores en Lingua Galega, Associaçom Galega da Língua, Associaçom Galega de Mães e Pais AGARIMAR, Associação Internacional dos Colóquios da Lusofonia, Associação Vogal, A Mesa pola Normalización Lingüística, Centro Social A Gentalha do Pichel, Fundaçom Artábria, Fundación Galiza Sempre, Fundaçom Meendinho, Fundación Via Galego, Instituto Cultural Brasil-Galiza, Instituto Galego de Estudos Célticos, Instituto Galego de Estudos Internacionais e da Paz,  Movimento de Defensa da Língua, Nova Escola Galega, Sociedade de Geografia de Lisboa, Universidade Aberta.)
 
Mañá, 17 de maio, ás 11h30, Ernesto Guerra Da Cal e Lois Pereiro partillarán homenaxe en Santiago de Compostela, diante do monumento dedicado a outro dos grandes creadores e estudosos da lingua, Ricardo Carvalho Calero.

"É um facto que a língua irmã contém, no seu nível rústico, quase todo o galego. Há que fazer -e isso e tão fácil!- que o galego contenha, no seu nível culto, o português".
(Ernesto Guerra da Cal, "Nota Preambular" a Lua de Além Mar e Rio de Sonho e Tempo, ed. AGAL, 1991)
 


domingo, 15 de maio de 2011

Lois Pereiro 7 a 1 (5)

(E se ainda hai máis vida de onde saíu esta,
á que roubarlle palabras de amor e morte, voulle
retorcer o pescozo ata que sinta noxo do que deixa atrás. 
Pero daquela xa terá penetrado
nun remuíño de silencio e de humidade, 
calando máis a miúdo cada vez...)

Declaración

Amarte, vida, amarte case sempre,
inda que sexas dura e leves enntremedias 
piedade e odio intermitentemente.

Es ti a que sempre educas e aceleras
a doenza letal dos que non se resignan
a ignorar como es en realidade:
somentes un traxecto
cómodo e aldraxante cara á morte, 
un tránsito inútil e innecesario.

Pero a ignorancia salva ós que non queren
arriscarse a perderte tan axiña
a cambio da renuncia a profanarte.

E aqueles dentes que perdín
precisaríaos agora para defender
as conviccións nas que me reafirmo.

Solidario e amable, se é posible,
ou lobo estepario no deserto,
completarei o círculo insurxente
coas balas do desexo.

                                  agosto, 95

De Poesía última de amor e enfermidade

sábado, 14 de maio de 2011

Lois Pereiro 7 a 1 (3 e 4)

Blogger impediunos acceder onte. Compensando:

(Apollinaire?... apollinaire.
apolligrama, caligraire Madame Sosostris
botoume as cartas. E fixen un poema
en forma de útero.
Debo soñar desperto en
todo o que hai de erótico na terra.
Ser amable, levemente perverso:
e aproveitar a gratuidade
da Beleza.)


Soir.  La femme qui est derrière moi
me regarde à travers du miroir que j'aie
dévant ma face. Soir. Et le soleil brule nos ames.
Le désir chante. Et moi, maintenat, tout hereux d'être vivant.
Quérote. Soir. Serán. a muller que teño detrás obsérvame
polo espello que hai xusto diante miña. Serán.
O sol está a arder nas nosas almas. Canta
o desexo. E eu, agora, feliz de seguir
vivo. Je t'aime. Serán. Escribo
isto con calma e sigo
sendo o mesmo, ou
iso penso.
Creo.
xullo, 95
De  Poesía última de amor e enfermidade (1992-1995)

quinta-feira, 12 de maio de 2011

Lois Pereiro 7 a 1 (2)

Narcisismo

Sigo os pasos do sangue no meu corpo
e coa unlla do meu dedo máis firme
abro un sulco vermello en media lua
na vea que me acolle tan azul.

De De amor e desamor

quarta-feira, 11 de maio de 2011

Lois Pereiro: 7 a 1 (1)

Apostamos por Lois Pereiro. Queremos que a  forza que o fixo batallar coa  morte, vencéndoa varias veces, e a memoria  da súa vitalidade, inmortal nos seus escritos, contaxie quen o le.

É por iso que, como contributo mínimo  na súa honra, cada un destes sete dias que faltan para o da efeméride a el dedicada neste ano, deixaremos aquí a súa palabra:

Clica para coñeceres a fonte
Degradación

Unha bola de neve
que leva dentro sombra e pesadelos
dirixida ó centro máis negro 
da conciencia,
unha bola con nome que devala
e o destino marcado
sinalado o camiño desde sempre.
Dado por morto por segunda vez
ata o inferno rexeita 
ter que cargar comigo
e denégame a solicitude.

quinta-feira, 14 de abril de 2011

Aniversarios

Esta entrada está especialmente dedicada ao alumnado que estuda segundo de bacharelato porque, nos últimos tempos, entraron en estrés e, tamén,  porque os aniversarios que vamos referir teñen relación co que andan a estudar nestes días ou estudaron recentemente.
Commemoramos hoxe a proclamación da II República española, nacida hai 80 anos: xa temos poucas fontes directas que nos informen de como viviron ese tempo; contodo, é probábel que aínda coñezades alguén que sexa testemuña viva e vos poida dar unha versión complementaria da que se estuda.
E, nunha das miñas aulas de hoxe (perdoade o personalismo) falamos do monólogo interior, ao estudarmos a Nova Narrativa Galega; unha muller pioneira no uso desta técnica literaria foi Wirginia Woolf, desde cuxa morte pasaron 70 anos. A casualidade levoume a encontrar este fermoso escrito, publicado aquí, e que reproduzo na lingua orixinal porque penso que se pode seguir (se non é así, sempre podemos pasar por aquí):

Há 70 anos, numa dia como o de hoje*, uma mulher ainda jovem, magra, branca, feminil, caminha solitária na margem do rio perto da sua casa na aldeia de Rodmell, em Sussex, onde se tinha refugiado com o seu marido Leonard fugindo aos bombardeamentos alemães sobre Londres. E enquanto vai pisando a areia grossa da margem, vai colhendo com as suas longas mãos de louca tranquila, como se flores fossem, as pedras com que vai enchendo os bolsos do casaco. Desliza, depois, rio adentro, deixando-se abraçar pelas águas profundas do rio, para, finalmente, escapar ao medo. Quem assim entrou no suicídio, com medo de viver, foi Virginia Woolf, a romancista inglesa que gostava de passear nas margens da vida sob um céu sombrio e triste, e que, fosse em Londres, na velha mansão de família no bairro de Bloomsbury, fosse na casa perdida na paisagem verde negrejante de Sussex, num e noutro lugar sempre rodeada de enfermeiras, de malas para partir e regressar, de festas e convidados, escreveu romances, contos, ensaios, cartas e diários, antecipando-se a James Joyce no modo de forjar o monólogo interior e a polifonia de vozes que murmuravam tanto nos textos que escrevia como na sua mente bipolar.Por isso, não ter medo de ler Virginia Woolf, que numa época de moral vitoriana vestia calças de homem, era sufragista, fumava em público cigarros egípcios, dava conferências em círculos operários e, como se isto não bastasse para fazer dela alguém desajustado aos olhos da sociedade, ter, também, mantido uma relação lésbica com a sua amiga Vita Sackville West, poeta e mulher de um lord.O seu fim foi coerente com a sua existência inconformista e radical. Depois de uma noite sem bombardeamentos nazis, o dia 28 de Março amanheceu luminoso, transparente, frio. Antes de sair em direcção ao rio, Virginia ainda roubou à morte as três derradeiras cartas dirigidas a Leonard e à sua irmã Vanessa. Depois, tranquilamente, deixou-se abraçar pelas águas para não mais voltar a ver a claridade do dia.Vinte dias depois, um grupo de crianças haveria de encontrar o seu corpo numa das margens do rio Ouse. Talvez naquele 28 de março, temendo voltar a sofrer uma crise de loucura e não poder suportá-la, a alma de Virginia tenha, finalmente, decido não mais afrontar o inafrontável. Essa realidade intangível que nunca se chegou a compreender nem mesmo através da sua obra.

* A data  que se refere é a da publicación orixinal do artigo, nun 28 de marzo,  aqui

25N. CONCURSO DE POSTERS.

                                                    Con motivo da conmemoración do Día contra a violencia de xénero, a Biblioteca organiza u...